Şu an cebinizde duran o küçük cam parçası bir iletişim aracı değil; sizi her saniye manipüle eden, duygularınızla oynayan dev bir sistem. Farkında değilsiniz ama siz telefonu değil, telefon sizi kontrol ediyor.

​Telefon çalmadığı veya titremediği halde "Acaba bir şey mi geldi?" diye eliniz istemsizce cebinize gidiyor. Psikolojide "hayalet titreşim" denen bu durum, beyninizin çoktan şartlandığının ve parmağınızı tetiğe basanın artık siz olmadığınızın en net kanıtı. Artık birkaç dakika hiçbir şey yapmadan tek başınıza bile oturamıyorsunuz. Bir anlık boşlukta hemen ele giden o ekran, aslında kendi düşüncelerinizle baş başa kalmaktan ne kadar korktuğunuzu gösteriyor. Can sıkıntısına tahammül edemeyen, sürekli yeni bir uyaran arayan çocuksu bir zihin yapısına hapsedildik.

​İşin acı tarafı, bu bir tesadüf değil. Sosyal medyadaki o kırmızı bildirim baloncuğu bile beyninizde aciliyet ve alarm hissi tetiklesin diye özel olarak seçildi. O bildirimi temizlemeden rahat edememeniz, sistemin sizi tam olarak istediği kıvama getirdiğini kanıtlıyor. Odaya giren birini fark etmeyecek, yediğiniz yemeğin tadını alamayacak kadar dünyadan kopuyoruz. Artık hayatı yaşamıyor, sadece ekrandan akıp gidişini izliyoruz.

​Şu an bu yazıyı bitirir bitirmez yapacağınız ilk şey yine o ekrana dokunmak veya başka bir uygulamaya kaydırmak olacak. Gerçekten kontrolün hala sizde olduğuna inanmaya devam mı edeceksiniz, yoksa o ekranı kapatıp bir dakikalığına kendi hayatınıza mı döneceksiniz?